خدا هم‌چنان جلوى انحرافات برونى را كه درصدد لغزش رسولند بگيرد ( كه مىگيرد ) و همين هم از معانى عصمت است . اين هشدارى است بس دقيق براى حاكمان شرع و قاضيان كه قضاوت لغزشگاهى است بسى خطرناك و بايستى هم‌چنان به خدا پناه برند ، و از خائنان كه درصدد انحراف از حاكميت الهى هستند دورى گزينند . در آيات 44 - 45 - 47 از سوره‌ى مائده مىخوانيم : « وَ مَنْ لَمْ يَحْكُمْ بِما أنْزَلَ اللَّهُ فَأولئكَ هُمُ الْكافِرُونَ . . . الظَّالِمُونَ . . . الْفاسِقُونِ » و كسانى كه به آن‌چه خدا فرستاده حكم نكنند پس اينان كافران ، ظالمان و فاسقانند ! و اين‌كه « حكمْ نكند » بدين معنى نيست كه از هرگونه حكمى چه حكم خدا و غير خدا ساكت باشد ، زيرا كسانىكه در مقام حاكميت و قضاوت نمىباشند ، شايستگى چنان مقامى را ندارند ، يا دارند ولى در اين مقام نيستند ، كه ديگران به حد كفايت اين وظيفه را عملى مىسازند ، اينان واجبى را ترك نكرده و حرامى را مرتكب نشده‌اند تا در زمره‌ى كافران و . . . باشند . بلكه مقصود كسانى هستند كه در مقام حاكميت قرار گرفته ولى از حكم خدا ساكتند و يا بدتر كه حكم بِغيرِ ما انزل‌اللَّه مىدهند ، چه شايستگى نداشته و قاصر باشند ، و يا بدتر دانسته بر خلاف حكم خدا قضاوت و حكم مىكنند ، و اين اعَمّ است از حكم فتوى و قضاوت و يا احكام سياسى اسلامى كه همه‌اش بايستى بر مبناى كتاب و سُنَّت باشد .